Okręty miały typowo dla niszczycieli tej wielkości jeden ciągły pokład – górny, a nadto podwyższony pokład dziobowy i nieciągły pokład środkowy (platformy) na dziobie i rufie, natomiast na śródokręciu całą wysokość kadłuba zajmowały przedziały siłowni. Kadłub dzielił się na 10 głównych przedziałów wodoszczelnych 9 poprzecznymi grodziami sięgającymi do górnego pokładu (w tym dwie wyżej do pokładu dziobowego), a nadto na dalsze przedziały niższymi grodziami. Masa konstrukcji kadłuba według projektu wynosiła 438 ton (36,5% wyporności). Okręty okazały się mieć w pierwotnej postaci słabą dzielność morską, zwłaszcza stateczność, szczególnie w sytuacji znacznego opróżnienia zbiorników paliwa. Częściowo zlikwidowały te problemy modyfikacje konstrukcyjne, w tym dodanie 90 ton balastu, ale wraz ze wzrostem masy dokładanego wyposażenia, spowodowało to z kolei spadek prędkości. Okręty zmodyfikowano również przez wprowadzenie możliwości napełniania pustych zbiorników paliwa wodą morską, co – mimo zainstalowania separatorów – stwarzało ryzyko zanieczyszczenia paliwa.