Sylwetka okrętów wyróżniała się jednym szerokim pochylonym kominem, w latach 1938–1939 zaopatrzonym w ścięty pod kątem kołpak. Piętrowa nadbudówka dziobowa miała przednią ścianę pionową, graniastą w rzucie z góry. Na dolnym piętrze były pomieszczenia podoficerów i szachty wentylatorów kotłowni, a na górnym zakryty pomost bojowy z niewielkimi skrzydłami, kabina nawigacyjna i marszowa kabina dowódcy. Na dachu nadbudówki umieszczono dalocelownik, a za nim podwyższone odkryte stanowisko starszego oficera artyleryjskiego, połączone z platformą reflektora i niskim masztem sygnałowym za nim. Pierwotnie maszt był trójnożny z platformą reflektora, ale zaraz po zbudowaniu zamieniono go na lekki maszt palowy i przeniesiono niżej reflektor z uwagi na obawy co do stateczności. Za uskokiem pokładu dziobowego, wąska pokładówka kryła przewody dymowe i stanowiła podstawę wydłużonego komina. Na śródokręciu, między wyrzutniami torped, umieszczona była krótka pokładówka z platformą z rezerwowym dalmierzem. Na rufie znajdowała się niewielka nadbudówka mieszcząca kancelarię i stanowiąca podstawę dział rufowych. Na wydłużonym do przodu pokładzie nadbudówki rufowej umieszczony był zapasowy mostek z kompasem, a pod nim, na pokładzie górnym, zapasowe koło sterowe i pochyły maszt rufowy, przechodzący przez pokład nadbudówki.