Kąt podniesienia luf wynosił od -10° do +45° i umożliwiał też teoretycznie strzelanie amunicją burzącą z zapalnikami czasowymi do nisko lecących samolotów, zwłaszcza torpedowych. Strzelały one z prędkością początkową 920 m/s na odległość do 19 600 m (pierwotnie prędkość wynosiła 950 m/s, a donośność 22 000 m, lecz została ograniczona przez zmniejszenie ładunków dla większej żywotności luf). Działa miały trójkątne w widoku z boku maski ochronne. Obie lufy były umieszczone na wspólnej lawecie, a podstawy były obracane i lufy podnoszone za pomocą napędów elektrycznych.
Zapas amunicji wynosił etatowo 800 pocisków (200 na lufę). Strzelały pociskami przeciwpancernymi o masie 23,4 kg, burzącymi lub zapalającymi o masie 22,8 kg i oświetlającymi. Amunicja była łuskowa, rozdzielnego ładowania, z ładunkiem miotającym o masie 9,7 kg. Okręty miały dwie komory amunicyjne, na dziobie i rufie, a amunicja była dostarczana windami elektrycznymi. Teoretycznie szybkostrzelność wynosiła do 7–8 strzałów na minutę, lecz w praktyce wynosiła ok. 6 (salwy co 10 sekund). Masa stanowiska wynosiła 22,24 tony, a ogólna masa uzbrojenia wzrosła w stosunku do niszczycieli typu Turbine o 10,7 tony.