Niszczyciele typu Dardo – typ włoskich niszczycieli z okresu międzywojennego i II wojny światowej, zbudowanych na początku lat 30. XX wieku, znany także w literaturze jako typ Freccia. Należały do niego cztery okręty, które weszły do służby we włoskiej Marynarce Królewskiej (Regia Marina) w latach 1931–1932. Wszystkie nosiły nazwy oznaczające określenia strzał lub błyskawic. Służyły podczas hiszpańskiej wojny domowej i II wojny światowej na Morzu Śródziemnym. Jeden został przejęty w 1943 roku przez niemiecką marynarkę Kriegsmarine. Wszystkie okręty utracono podczas wojny.
Były niszczycielami średniej wielkości, których wyporność standardowa wynosiła 1220 ton, a pełna około 2000 ton, natomiast długość 96 m. Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach i sześć wyrzutni torped oraz małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz realna podczas wojny około 30 węzłów.