Kotwice umieszczone były w kluzach burtowych, które w 1938 roku zastąpiono położonymi wyżej półkluzami na skraju burty i pokładu, ograniczającymi rozbryzgi wody.
Wyporność standardowa wynosiła 1238 ton, w stanie lekkim 1450 ton, normalna 1665 ton, a pełna 1890 ton podaje wyporność standardową 1240 ton (1220 ts) i pełną 2130 ton (2096 ts).. Podczas wojny, po modernizacjach uzbrojenia i wyposażenia, wyporność pełna okrętów sięgała ok. 2100 ton. Długość całkowita wynosiła 96,05 m dla okrętów budowanych przez stocznię OCP i 96,23 m dla okrętów budowy CNQ, a na linii wodnej odpowiednio 94,25 i 94,15 m. Szerokość całkowita wynosiła 9,28 m, a na linii wodnej 9,2 m. Zanurzenie po zbudowaniu wahało się od 3,02 m przy wyporności standardowej do 4,5 m przy pełnej.
Kadłub zbudowano ze stali wysokiej wytrzymałości w mieszanym układzie wiązań – wzdłużnym na większości długości i poprzecznym na dziobie i rufie. Po obu stronach pionowej stępki znajdowało się po dziewięć wzdłużników, a ponadto kadłub miał 168 wręg. Na większości długości, z wyjątkiem dziobu (od 33. wręgi), znajdowało się dno podwójne, a na wysokości przedziałów siłowni wzdłuż burt biegły grodzie wzdłużne, stanowiące przedłużenie dna podwójnego ku górze. Na zewnątrz znajdowały się dwie stępki przechyłowe o długości ok. 30 m.