Niszczyciele typu Folgore – typ włoskich niszczycieli z okresu międzywojennego i II wojny światowej, zbudowanych na początku lat 30. XX wieku. Stanowiły rozwinięcie typu Dardo i były również określane jako typ Dardo II serii. Należały do niego cztery okręty, które weszły do służby we włoskiej Marynarce Królewskiej (Regia Marina) w 1932 roku. Wszystkie nosiły nazwy będące różnymi określeniami pioruna. Służyły podczas hiszpańskiej wojny domowej i II wojny światowej na Morzu Śródziemnym. Wszystkie zostały zatopione podczas wojny.
Były niszczycielami średniej wielkości, o wyporności standardowej wynoszącej 1238 ton i pełnej początkowo około 1900 ton oraz długości 96 m. Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w dwóch zdwojonych stanowiskach, sześć wyrzutni torped, małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza oraz uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe. Prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz podczas wojny okręty osiągały w praktyce około 30 węzłów.