W późniejszym okresie nazwę tę„ojciec slawistyki Dobrovsky mówi (1814) o mowie polskiej w Prusiech książęcych: das Wasserpolnische in Preussich-Littauen” [w:] Halina Rusek, Anna Drożdż: Tożsamość etniczna i kulturowa Śląska w procesie przemian. 2009. s. 57 rozciągnięto na inne grupy w strefie pogranicza niemiecko-polskiego„stylistyczno-regionalne zróżnicowanie polszczyzny, [...] terminologia, niemająca ekwiwalencji w języku polskim, wymaga w tym przypadku przytaczania jej także w brzmieniu oryginalnym „Ich dialekt jest śląski” [Ihr Dialekt ist das sogenannte Wasserpolnisch]. „Nie można ustalić jakiegoś określonego dialektu niemieckiego, bo Niemcy, którzy do nas ściągnęli, mówią różnymi gwarami”, „10 Niemców, 400 (?) Polaków [...] Spośród tych ostatnich ok. 100 mówi po niemiecku, i to poprawnie, choć nieco twardo” [w:] Prace filologiczne. 1999. tom 44 s. 176; „am bekanntesten ist das sogenannte Wasserpolnisch, dann auch das Kaschubische, Masurische usw.” [w:] Theodor Grentrup: Religion und Muttersprache. 1932. s. 162.: Górnoślązaków, Mazurów oraz KaszubówOkupacja i ruch oporu w dzienniku Hansa Franka 1939-1945. Książka i Wiedza, Warszawa 1972.