pierwszy z nich podporządkował Uniwersytetowi osiem kolegiów kierowanych przez jezuitów, co pozbawiało ich kontroli nad tymi kolegiami oraz prawa nauczania w nich. Drugi ordonans ograniczał do 20 tys. liczbę uczniów małych seminariów, a nominacje ich dyrektorów miał zatwierdzać król. Były to posunięcia obliczone na uspokojenie zaniepokojonych ekspansją jezuitów liberałów. Latem 1828 francuski korpus ekspedycyjny wyruszył na pomoc Grekom, przyczyniając się do uznania jesienią 1828 przez Turcję wyzwolenia Grecji.
Martignac był jednak atakowany zarówno z lewej strony (przez liberałów), jak i z prawej (przez radykalnych ultrarojalistów) i ostatecznie został pokonany przez egzotyczną koalicję tych ugrupowań w Izbie w kwietniu 1829, kiedy dwie opracowane przez rząd ustawy (o organizacji gmin oraz rad okręgowych i departamentalnych) nie zyskały poparcia. Karol X, dla którego od początku rząd Martignaca był rządem przejściowym, przyjął jego dymisję 8 sierpnia 1829 i już nazajutrz powołał gabinet bliskiego swoim przekonaniom radykalnie ultrarojalistycznego Polignaca.