Była znakomitą recytatorką, ponadto miała posągową postawę, urodę i piękny mocny głos. Po ponad 50 sztukach przeniosła się z Krakowa do Warszawy, gdzie poślubiła swojego drugiego męża Jerzego Leszczyńskiego, z którym tworzyła duet na scenach wielu warszawskich teatrów. Od 1937 była członkiem ZASP-u.

Po wybuchu wojny zakończyła aktywność zawodową. Po upadku powstania warszawskiego zamieszkała ponownie w Krakowie, gdzie wystąpiła po raz pierwszy po wojnie w Teatrze Kameralnym TUR. Jednak już w 1946 powróciła do Warszawy i do końca kariery grała w Teatrze Polskim.

W 1965 obchodziła jubileusz 59-lecia pracy artystycznej, w tym samym roku przeszła na emeryturę.

Była trzykrotnie zamężna, najpierw od 1905 ze Stanisławem Pancewiczem, potem od 1922 z przemysłowcem Karolem Hallerem de Hallenburgiem, z którym się wkrótce rozwiodła, następnie od 18 grudnia 1924 z Jerzym Leszczyńskim.

Zmarła 26 grudnia 1974 w lecznicy rządowej przy ul. Hożej w Warszawie.