Dwa lata później zaprzestał wykładania w szkole felczerów, w 1907 został ordynatorem I oddziału chirurgicznego. W lipcu 1919 otrzymał tytuł honorowego profesora Uniwersytetu Warszawskiego, od 1922 przez dwa lata wykładał tam terapię ogólną w chirurgii, a następnie przez resztę życia chirurgię ogólną i pielęgniarstwo.
Zmarł w 1931, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 196-6-26,27).
Dorobek naukowy Był specjalistą w dziedzinie chirurgii jamy brzusznej, narządów rodnych i moczowych, a także w chirurgii naczyniowej, układu nerwowego i neurofizjologii, traumatologii i ortopedii oraz chirurgii plastycznej twarzoczaszki. Opracował i wprowadził stosowanie nowatorskiej wówczas metody podotrzewnowego usuwania pęcherzyka żółciowego. Od 1889 do 1922 należał do zespołu redakcyjnego Gazety Lekarskiej, w 1909 był jednym z założycieli „Przeglądu Chirurgicznego i Ginekologicznego” a w 1923 „Polskiego Przeglądu Chirurgicznego”.