Początkowo związany z Porozumieniem Narodowym Cankowa, w 1932 po rozłamie w partii związał się z Ruchem Narodowo-Społecznym. W 1934 opuścił szeregi tej partii i związał się ponownie z królem Borysem III. Próba utworzenia przez Kałfowa bułgarskiej partii faszystowskiej w 1936 zakończyła się niepowodzeniem. Od 1927 do 1944 zasiadał w parlamencie bułgarskim, w ostatniej kadencji pełniąc funkcję jego przewodniczącego.
Aresztowany we wrześniu 1944, był sądzony przez tzw. sąd ludowy. Za działalność polityczną w okresie II wojny światowej skazany na karę śmierci i konfiskatę mienia. Wyrok wykonano przez rozstrzelanie 1 lutego 1945. 12 kwietnia 1996 Sąd Najwyższy zrehabilitował Kałfowa.
Był żonaty (żona Liuba z d. Nedewa), miał dwóch synów (Dimo i Stefan).
Awanse podporucznik (Подпоручик) (1903) porucznik (Поручик) (1906) kapitan (Капитан) (1910) major (Майор) (1916) podpułkownik (Подполковник) (1918) pułkownik (Полковник) (1922)
Przypisy
Bibliografia Христо Троански, Убийствено червено, София, 2003. Fotografia Kałfowa
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej w Turynie Kategoria:Bułgarscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Bułgarscy wojskowi Kategoria:Bułgarskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Deputowani do Bułgarskiego Zgromadzenia Narodowego Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1945