Przez kolejne lata zajmowała się pracą społeczną w warszawskich świetlicach robotniczych, gdzie prowadziła biblioteki oraz opiekowała się dziećmi na wyjazdach kolonijnych.

W 1938 uzyskała dyplom Prywatnej Jednorocznej Koedukacyjnej Szkoły Bibliotekarskiej Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy i do wybuchu II wojny światowej pracowała jako bibliotekarka w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W 1939 schroniła się na wsi u brata, adiunkta nadleśnictwa Piotrków Trybunalski, pracując w gospodarstwie. W 1941 powróciła do zawodu bibliotekarskiego w Staatsbibliothek w Lublinie (Biblioteka im. Hieronima Łopacińskiego), gdzie, jak pisze we wspomnieniu pośmiertnym Zdzisław Bieleń („Bibliotekarz”, 2005, nr 2), w ciągu trzech lat pracy organizacyjnej, gospodarczej i pedagogicznej wobec młodszych bibliotekarek stała się „filarem” instytucji. W latach 1945–1946 była kierowniczką Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lublinie.