Przed 1950 podano wiele opisów mikrobiologicznych bakterii obecnych w żołądku i soku żołądkowym, co uwiarygodniało teorię infekcyjną i nadkwaśności jako przyczyny choroby wrzodowej. W jednym badaniu, przeprowadzonym w 1954, nie odnaleziono dowodów na obecność bakterii w bioptatach żołądka barwionych tradycyjnymi metodami, co sprawiło, że teoria nadkwaśności stała się dogmatem. Ten paradygmat został zmieniony, gdy Warrenowi i Marshallowi udało się spełnić postulaty Kocha w serii doświadczeń w latach 1980., jednakże potrzebne były znaczne wysiłki, aby przekonać środowisko medyczne do znaczenia ich odkrycia. H. pylori powiązano dodatkowo z chłoniakami i gruczolakorakami żołądka i został zaklasyfikowany przez Światową Organizację Zdrowia jako czynnik rakotwórczy.
Przed wiekiem XX. Przed wiekiem XVI. thumb|Hipokrates Hipokrates po raz pierwszy opisał objawy choroby wrzodowej. Awicenna zwrócił uwagę na związek między bólem żołądka a czasem przyjmowania posiłków. 1586 Marcellus Donata z Mantuy wykonywał autopsje i opisał wrzody żołądka. 1688 Johannes von Murault odkrył wrzody dwunastnicy. 1728 Stahl zaproponował teorię, że niektóre stany gorączkowe są związane z zapaleniem i owrzodzeniem żołądka. 1761 Wykazano związek bólu w górnej części jamy brzusznej z wrzodami żołądkaMorgagm GB.