Podczas II powstania śląskiego umieszczał rannych w podległych sobie szpitalachDoktor Tadeusz Kosibowicz uhonorowany. Jako członek Towarzystwa Lekarskiego przyczynił się do uruchomienia ośrodka zdrowia przy ul. Krakowskiej.
Podczas II wojny światowej w konspiracji przed hitlerowcami leczył Żydów i ich ukrywał. Gdy pod koniec kwietnia 1940 r. do szpitala trafiła pewna młoda Niemka, został zdekonspirowany. Za udzielenie pomocy wrogom III Rzeszy został skazany na śmierć. Sąd jednak zmienił wyrok na obóz koncentracyjny. Po 3 miesiącach pobytu w Dachau został przewieziony do Sachsenhausen, a w latach 1942-1944 przebywał w obozie w Majdanku. W obozach potajemnie udzielał porad lekarskich. W wyniku niedożywienia, zimna i ciężkiej pracy w obozie zapadł na tyfus. Chory przebywał na oddziale zakaźnym, gdzie jednocześnie był lekarzem. Po wyzwoleniu w 1945 r. powrócił na stanowisko dyrektora będzińskiego szpitala, ale w 1951 został zdymisjonowany, ponieważ nie należał do PZPR i nie chciał zlikwidować kaplicy szpitalnej. Środowiska kombatanckie odznaczyły go medalami: „Zwycięstwo i Wolność”, „Bojownikom Śląska”, Śląskim Krzyżem Powstańczym oraz dwukrotnie Odznaką Grunwaldzką. Zmarł na zator serca 6 lipca 1971 w katowickim szpitalu klinicznym.