Terminator – element składni w określonym języku programowania, kończący w kodzie źródłowym określoną jednostkę kodu, taką jak: instrukcja, moduł, program, pakiet, podprogram itd.
Rola terminatora Terminator w kodzie źródłowym pełni więc rolę ogranicznika zamykającego w tekście kolejne jednostki – zdania języka programowania. Użycie takiego elementu jest niezbędne, w celu umożliwienia podziału tekstu kodu źródłowego na konkretne, ustalone w składni danego języka, części – zdania, mające określone znaczenie (interpretację) w danym języku. Obrazowo, w uproszczeniu, można więc terminator porównać do znaku interpunkcyjnego – kropki kończącej zdanie, w języku naturalnym.
Oprócz swej podstawowej funkcji, terminator może pełnić równocześnie rolę separatora jednostek leksykalnych.
Terminator a separator W językach programowania, w zależności od przyjętej konwencji, stosuje się oprócz terminatorów, także separatory instrukcji. Te ostatnie, w odróżnieniu od terminatorów, jedynie rozdzielają kolejne, następujące po sobie instrukcje. Ostatnią instrukcję w ciągu instrukcji zawartych w danym bloku nie trzeba więc, w przeciwieństwie do terminatora, zamykać separatorem. Co więcej, użycie separatora za taką ostatnią instrukcją jest najczęściej traktowane jak utworzenie instrukcji pustej.