Igor Klatzo (ur. 1916 w Sankt Petersburgu, zm. 5 maja 2007 w Montgomery Village) – amerykański neuropatolog polskiego pochodzenia.
Urodził się w St. Petersburgu w 1916 roku. Ojciec, Jerzy Klatzo, absolwent Uniwersytetu w Dorpacie, wywodził się ze spolszczonej rodziny szwedzkiego pochodzenia. Matka z domu Slusareff była córką pułkownika Regimentu Gwardii Kozackiej w Carskim Siole. Rodzina Klatzów podczas rewolucji październikowej uciekła do Wilna. Tam Igor uczęszczał do gimnazjum im. Juliusza Słowackiego i podjął studia medyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego (1934-39). W czasie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Leonidania, którą wkrótce opuścił, aby ubiegać się o przyjęcie do Konwentu Polonia (przyjęty w 1935, skreślony w 1937 i ponownie przyjęty w 2007). Podczas wojny pracował w szpitalu psychiatrycznym przy ul. Letniej w Wilnie. Żołnierz Armii Krajowej. W czasie walk o Wilno (Operacja „Ostra Brama”), był lekarzem Małego Kedywu. Po wojnie, pod wpływem nauczyciela Maksymiliana Rosego, wyjechał do Kaiser-Wilhelm-Institut fuer Hirnforschung w Berlinie-Buch. W grudniu 1947 roku otrzymał tytuł doktora medycyny na Uniwersytecie Alberta-Ludwiga we Fryburgu Bryzgowijskim. Na wiosnę 1948 roku wyjechał do Kanady, gdzie pracował w Montreal Neurological Institute razem z Wilderem Penfieldem (do 1952 roku) i G.