Kultura Awarów – kultura ludów koczowniczych zamieszkujących wraz z Awarami tereny kaganatu awarskiego, powstała pomiędzy połową VI a początkiem IX wieku.
Odtworzona głównie w oparciu o znaleziska archeologiczne kultura awarska jest dzielona na trzy okresy: okres wczesnoawarski od połowy VI wieku do lat 30. VII wieku okres środkowoawarski pokrywający się z okresem kryzysu państwa awarskiego od lat 30. do lat 70. VII wieku okres późnoawarski od końca VII wieku do upadku państwa awarskiego na początku IX wieku.
Osadnictwo Do czasu pierwszych niepowodzeń wojennych na początku VII wieku Awarowie przemieszczali się wraz ze stadami po swoim państwie. Każdy ród, liczący 160–180 osób, przemierzał tereny sięgające kilkuset kilometrów, od wiosny do jesieni mieszkając w jurtach i kibitkach, w zimie wznosząc obozowisko, które rzadko było zamieszkiwane dłużej niż jeden sezon. Kryzys polityczny zamknął Awarów w obrębie kaganatu. Od lat 20. VII wieku powstawały osady zamieszkane przez część społeczności uprawiającej przyległe pola, podczas gdy pozostała część powracała do osady tylko na zimę wraz ze stadami. Zabudowa osad była najczęściej rozrzucona i miała kształt półokręgu otwartego w kierunku pastwisk i pól.