Ēriks Jēkabsons (w polonijnych publikacjach także: Eryk Jekabson; ur. 14 stycznia 1965 w Rydze) – łotewski historyk zajmujący się historią Polaków na Łotwie, stosunkami polsko-łotewskimi i litewsko-łotewskimi oraz historią Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku.
Życiorys Ukończył studia na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Łotewskiego (1983–1990). Obronił pracę magisterską pod tytułem Walka Polski i Szwecji o Inflanty 1600–1629. W 1990 podjął pracę w Instytucie Historii Akademii Nauk Łotwy, zaś trzy lata później znalazł zatrudnienie w Instytucie Historii Łotwy macierzystej uczelni. W 1995 obronił pracę doktorską pod tytułem Stosunki łotewsko-polskie 1919–1920. Współpracował również z Uniwersytetem Stradiņša w Rydze, a także Łotewskim Państwowym Archiwum Historycznym. Od 2006 jest profesorem Uniwersytetu Łotewskiego.
Zajmuje się głównie najnowszą historią Łotwy, mniejszościami narodowymi, historią wojska łotewskiego oraz stosunkami polsko-łotewskimi i łotewsko-litewskimi w dwudziestoleciu międzywojennym.
Ma częściowo polskie korzenie. Należy do Polskiego Towarzystwa Historycznego. Od 1998 jest członkiem Komisji Historycznej przy Prezydencie Republiki Łotewskiej.