Jan I lubiński (ur. ok. 1425, zm. prawd. 21 listopada 1453) – razem z bratem Henrykiem X książę lubiński (1441–1446, chojnowski od 1441, brzeski 1443–1450, złotoryjski od 1449.
Życiorys Jan I lubiński był najstarszym synem Ludwika III ks. lubińskiego i chojnowskiego oraz Małgorzaty, księżnej opolskiej.
Po śmierci ojca w 1441 r. Jan i jego młodszy brat Henryk X, który był pod jego opieką, wspólnie (niedział) odziedziczyli Chojnów i Lubin, uprzednio niemal całkowicie zniszczone przez Husytów. Matce młodych książąt, księżnej Małgorzacie przypadły w dożywociu Oława i Niemcza.
Utrata Brzegu W 1420 roku zawarto układ sukcesyjny między książętami legnickimi i lubińskimi. Dzięki niemu, bracia odziedziczyli po ojcu prawa do księstwa legnicko-brzeskiego (spuścizny po Ludwiku II brzeskim, przyrodnim bracie ich dziadka Henryka IX lubińskiego). Księstwo było wówczas było we władaniu ich ciotki, księżnej Elżbiety, a warunkiem jego przejęcia przez braci po śmierci księżnej było wypłacenie posagów córkom Ludwika II brzeskiego: Magdalenie i Jadwidze.
Bracia nie mogli liczyć na żadne wsparcie finansowe ze strony matki.