Piotr Strzyżewski (lub Strzyżowski) (ur. 29 czerwca 1777, zm. 6 stycznia 1854) – pułkownik, jeden z dowódców wojen napoleońskich oraz powstania galicyjskiego przeciw Austrii.
Życiorys Urodził się 29 czerwca 1777 r. w ziemi sandomierskiej, w rodzinie Jacka Strzyżewskiego – regenta sądu pierwszej instancji Jurysdykcji Marszałkowskiej Koronnej. Był uczniem Szkoły Rycerskiej.
Walczył w 1794 r. w insurekcji kościuszkowskiej, w 16 pułku piechoty, w stopniu chorążego i awansował na stopień porucznika. Brał udział pod Zegrzem, na Marymoncie i Czerniakowie. Po upadku powstania, przebywał w warszawskim towarzystwie kasztelanowej Lanckorońskiej w Warszawie.
Gdy Napoleon I Bonaparte przybył 26 listopada 1806 roku do Poznania, Piotr Strzyżewski był delegatem Polaków z Galicji i wygłosił z niezwykłym ogniem przemówienie, które ujęło cesarza. Wyznał on, że jest mile zaskoczony gorącym patriotyzmem Polaków, którzy w tej wojnie, wielkiej i świętej, mogą odzyskać niepodległośćBarbara Grochulska, Małe państwo wielkich nadziei, s. 10.. Wstąpił do pułku kawalerii krakowskiej Męcińskiego jako szef szwadronu. Organizował pułk w Żarkach. W dniu 1 kwietnia 1807 r.