Powstałe Zgromadzenie o. Honorat oddał pod opiekę Matki Bożej Bolesnej, umieszczając w ich Ustawach hasło:
W lipcu 1881 siostry zamieszkały w nowo kupionym domu w Zakroczymiu, który stał się ośrodkiem ich działalności aż do 1891, kiedy przeniosły się następnie do zaboru austriackiego. We wrześniu 1881, pod wpływem przeżycia wspomnienia Matki Bożej Bolesnej s. Małgorzata nadała Zgromadzeniu imię Córki Matki Bożej Bolesnej. Wśród pierwszych sióstr była m.in. Maria Bronic, późniejsza s. Weronika CMBB autorka jej biografii.
W marcu 1882 zostały przyjęte dwie nowe kandydatki: Franciszka Wysocka późniejsza s. Antonina CMBB i Wiktoria Domańska późniejsza s. Róża CMBB. Nowicjuszki otrzymały szkaplerz, sznur i różaniec, które ubierały pod świeckie ubranie. Po ukończeniu nowicjatu, 29 grudnia 1883 nowicjuszki złożyły na jej ręce potajemnie pierwsze śluby czasowe na trzy lata, z uwagi na niebezpieczeństwo interwencji policji carskiej. Wszystkie siostry musiały ciężko pracować, aby utrzymać porządek w całym domu i zabezpieczyć wyżywienie dla chorych, starszych i ubogich. Matka Małgorzata pozyskiwała środki finansowe potrzebne do utrzymania domu szyjąc oraz haftując.