Małgorzata Szewczyk, właśc. Łucja Szewczyk (ur. 1828 w Szepetówce, zm. 5 czerwca 1905 w Nieszawie) – polska zakonnica, współzałożycielka i pierwsza przełożona zakonu Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej (serafitek) oraz błogosławiona Kościoła katolickiego.
Życiorys Lata dzieciństwa i młodości Łucja Szewczyk urodziła się w pobożnej, katolickiej rodzinie Jana, dzierżawcy cukrowni posiadłości książąt Sanguszków i Marianny, która po śmierci pierwszej żony, była jego drugą żoną. Miała przyrodnią siostrę z pierwszego małżeństwa jej ojca. Pierwszą nauczycielką była jej matka, a po jej śmierci przyrodnia siostra, która nauczyła ją czytać i pisać, a następnie podała jej podstawy arytmetyki. Od niej nauczyła się również podstawowych prawd katechizmu oraz praktycznych robót pomocnych w prowadzeniu domu jak np. haftowania. W 1835 zmarł jej ojciec, a dwa lata później (1837) zmarła jej matka. Osieroconą Łucją opiekowała się jej starsza siostra, która wyszła za mąż za administratora cukrowni. Prawdopodobnie między dziewiątym a dwunastym rokiem życia przystąpiła do Pierwszej Komunii świętej, a później do bierzmowania, jednak nieznane są bliższe okoliczności ani daty przyjęcia tych sakramentów.