Około 30% partyzantów, nawet w oddziałach szturmowych, były to młode kobiety. Po upadku powstania, niemal całość słowiańskojęzycznych partyzantów została stopniowo skierowana przez Komintern do jugosłowiańskiej Socjalistycznej Republiki Macedonii. Dodatkowo wywieziono tam co najmniej 15 tysięcy osieroconych dzieci. Strona jugosłowiańska zgłaszała też ucieczkę z terenu toczących się walk, tysięcy całych rodzin, znających język słowiański – uznano ich za Słowian-Macedończyków. Ludzie ci nie mogli powrócić potem do Grecji. Mimo że tysiące z nich podpisało petycję, zakaz wydały władze S.F.R. Jugosławii. Nieuprawiane pola, pozostawione przez emigrantów, o ile nie było już rolnika spośród członków rodziny, zgodnie z prawem, trwale przeszły w obce ręce, a księgi wieczyste zakładane są w Grecji dopiero od roku 2009. Nieobecni nie mogli też skorzystać z powszechnego, sponsorowanego przez państwo, programu budowy chłopskich domów, w latach 50. Ponadto w całym okresie powojennym stare, niekonserwowane budynki zwykle ulegały obligatoryjnemu wyburzaniu.