Polskie Stronnictwo Ludowe „Nowe Wyzwolenie” (PSL „NW”) – polska lewicowa partia chłopska założona 9 czerwca 1946 w Warszawie z inspiracji polityków PPR i PPS przez grupę rozłamową polityków PSL, opozycyjną wobec linii Stanisława Mikołajczyka. Nawiązywała nazwą do działającego w latach 1915–1931 PSL „Wyzwolenie”, także lewicowego odłamu ruchu ludowego.
Założyciele ugrupowania zasiadali w Krajowej Radzie Narodowej. W 1945 większość z nich działała w prezydium Głównego Komitetu Wykonawczego SL („grupa Bańczyka”). W drugiej połowie 1946 w szeregi PSL „NW” przeszli następujący posłowie Krajowej Rady Narodowej: Edward Bertold Arkadiusz Bożek Ludwik Denisiuk Bronisław Drzewiecki Kazimierz Iwanowski Ignacy Klimaszewski Jan Lorek-Sęk Feliks Pisula Tadeusz Rek Michał Rękas Wojciech Toporkiewicz
Partia opowiadała się za współpracą z Blokiem Stronnictw Demokratycznych i głosowaniem 3 x TAK w referendum ludowym. Do 19 stycznia 1947 PSL „NW” (przy dużym wsparciu PPR i PPS) założyło struktury w minimum 83 powiatach. W kolejnych minimum 69 powiatach odjęto takie próby. Było aktywne w 40% powiatów ówczesnej Polski. W wyniku sfałszowanych wyborów do Sejmu Ustawodawczego w styczniu 1947 partia uzyskała 7 mandatów.