Alfred Bielschowsky (ur. 11 grudnia 1871 w Namysłowie, zm. 5 stycznia 1940 w Nowym Jorku) – niemiecki lekarz okulista żydowskiego pochodzenia. Specjalizował się w fizjologii i patologii narządu wzroku.
Życiorys Bielschowsky urodził się w Namysłowie (wówczas Namslau), jako syn Hermanna i Selmy z domu Holländer. Uczęszczał do Königliches Katholisches Gymnasium w Kłodzku, po czym studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu i w Heidelbergu, studia ukończył w 1891 roku. Jego nauczycielem okulistyki w Heidelbergu był Theodor Leber. Bielschowsky uczył się też w Berlinie, gdzie uczęszczał na wykłady Karla Ernsta Theodora Schweiggera. Tytuł doktora medycyny otrzymał w marcu 1893 roku w Lipsku.
Bielschowsky zaczął pracować w Klinice Ocznej Uniwersytetu w Lipsku, w 1900 uzyskał habilitację i został Privatdozentem. W 1906 awansował na profesora nadzwyczajnego. W Lipsku uczył się u Ewalda Heringa. W 1912 roku otrzymał katedrę okulistyki na Uniwersytecie w Marburgu.
Podczas I wojny światowej prowadził oddział i kursy Braille’a dla oślepionych żołnierzy. Razem z Carlem Strehlem założył Związek Niewidomych Akademików Niemiec (Verein blinder Akademiker Deutschlands).