W okresie reżimu autorytarnego (1934-1944) prowadził działalność opozycyjną. Po wybuchu II wojny światowej opowiedział się przeciwko udziałowi Carstwa Bułgarii w koalicji hitlerowskiej, jednak nie wstąpił do organizowanego przez komunistów Frontu Ojczyźnianego. 2 września 1944 wszedł w skład rządu Konstantina Murawijewa jako minister bez teki. Po zamachu stanu 9 września i przejęciu władzy przez komunistów był sądzony przez tzw. Sąd Ludowy jako jeden z polityków odpowiedzialnych za uczestnictwo kraju w wojnie po stronie państw Osi. Po roku odzyskał wolność i włączył się w działalność opozycyjną wobec Frontu Ojczyźnianego. Uczestniczył w konferencji zjednoczeniowej BLZCh „Wrabcza 1” i BLZCh im. Nikoły Petkowa. Po zainstalowaniu przez komunistów systemu totalitarnego w 1947 jego partia została rozwiązana, zaś on sam w 1948 ponownie trafił przed sąd, który oskarżył go o organizowanie ruchu oporu, sabotaż oraz rozprzestrzenianie fałszywych pogłosek i skazał na karę dożywotniego pozbawienia wolności i konfiskatę majątku. W 1960 warunkowo opuścił więzienie, ale wkrótce potem zmarł.
Bibliografia Biografia Dimityra Giczewa w portalu Zemedelsko Zname poświęconym BLZCh.
Kategoria:Bułgarscy politycy Kategoria:Bułgarskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Ludzie urodzeni w Peruszticy Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1964