W miejscach, które podlegały działaniu lodowców, można zaobserwować liczne formy postglacjalne, takie jak cyrki i doliny polodowcowe, wygłady lodowcowe, a także formy akumulacji, takie jak moreny i głazy narzutowe. Do najbardziej imponujących świadectw z tego okresu należą m.in. górna dolina Zêzere, Garganta de Loriga, Nave de Santo António, morena boczna Covão do Urso, głazy narzutowe na północnym brzegu Lagoa Comprida, a także Poio do Judeu, narzutowy blok o wyjątkowo dużych wymiarach.
Na terenach niepokrytych w przeszłości masami lodowymi widoczne są charakterystyczne aspekty krajobrazów granitowych, takie jak istnienie mniej lub bardziej rozwiniętej warstwy wietrzeniowej i rozległych głazowisk. Oryginalne kształty formacji skalnych i pojedynczych skał są wynikiem oddziaływania różnych czynników, takich jak woda, wiatr, różnice temperatur i procesy chemiczne. W górach ten typ krajobrazu jest dobrze reprezentowany na obszarach Cabeço de Santo Estêvão, Penhas Douradas i Penhas da Saúde.