25 lipca 1917 mianowany arcybiskupem mohylewskim i metropolitą Rosji przez Benedykta XV, ingres do katedry w Mohylewie odbył 2 grudnia 1917. Był także administratorem apostolskim diecezji mińskiej w 1917 r. Ostatni pasterz na stolicy metropolitalnej w Mohylewie. W kwietniu 1919 został zatrzymany w Piotrogrodzie przez władze radzieckie w odpowiedzi na aresztowania komunistów w zajętym przez polskie wojsko Wilnie, uwięziony i skazany na śmierć. Na skutek zabiegów rządu II RP nie został stracony, po roku został przeniesiony do Moskwy, a w 1921 na mocy umowy o wymianie jeńców w ramach traktatu ryskiego opuścił Rosję radziecką i osiedlił się w Polsce.

Początkowo rezydował w Lublinie, gdzie pełnił posługę w Kościele pw. św. Jozafata przy ul. Zielonej 3. Kościół ten − zbudowany przed laty jako prawosławna cerkiew podległa bezpośrednio patriarsze Konstantynopola − został mu użyczony przez biskupa lubelskiego Mariana Leona Fulmana na prokatedrę. W budynkach kościelnych abp Ropp otworzył seminarium duchowne, działające pod nazwą Instytutu Misyjnego.