W 1969 został kierownikiem Katedry Filozofii i Komunizmu Naukowego Wileńskiego Instytutu Inżynierii Budownictwa, a w 1976 profesorem Katedry Komunizmu Naukowego i Nauk Politycznych Wileńskiego Instytutu Pedagogicznego.

22 grudnia 1989 został sekretarzem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Litwy, a 5 marca 1990 I sekretarzem KC KPL lojalnej wobec władz radzieckich (na platformie KPZR). 13 lipca 1990 wszedł w skład KC KPZR, a dzień później został wybrany członkiem Biura Politycznego. Sprzeciwiał się niepodległości Litwy i opowiadał się za zachowaniem jej statusu jako republiki związkowej ZSRR. Na początku 1991 zwrócił się z prośbą do prezydenta Związku Radzieckiego Michaiła Gorbaczowa o objęcie Litwy bezpośrednimi rządami prezydenckimiLudwik Bazylow, Paweł Wieczorkiewicz, Historia Rosji, Warszawa 2005, s. 559..

W 1991 litewskie władze rozpoczęły ściganie Burokevičiusa za udział w tzw. wypadkach styczniowych pod wileńską wieżą telewizyjną. 15 stycznia 1994 został aresztowany na terenie Białorusi i przekazany stronie litewskiej.