Na Zachodzie List uważany był za autentyczny list Pawła tyle że niekanoniczny. Występował nawet w niektórych kodeksach Nowego Testamentu. Z VI wieku pochodzi najważniejszy rękopis Listu, umieszczony w Kodeksie Fuldeńskim - rękopisie Wulgaty. Jeszcze w XVI wieku za autentyczny uważał go Jacques Lefèvre d’Étaples, podczas gdy Erazm z Rotterdamu odrzucał jego autentyczność. Na wschodzie znany był od VIII wieku i traktowany jako dzieło heretyckie.
Językiem oryginalnym Listu była prawdopodobnie łacina. W średniowieczu został przełożony na języki orientalne (m.in. na arabski). Jest niemal pewne, że apokryf pochodzi z kręgu zwolenników Marcjona: brak w nim cytatów ze Starego Testamentu, akcentuje się rolę świętego Pawła, a odrzuca tradycję apostolską, podkreślane jest znaczenie czystości.
Oprócz apokryfu starożytnego istnieje również późniejszy List do Laodycejczyków zachowany w licznych rękopisach słowiańskich.
Treść List liczy 20 wersów. Na początku Paweł pozdrawia braci w Laodycei (w. 1-2), zachęca do modlitwy, przestrzega przed zwodniczymi naukami, mając nadzieję na wzrost prawdy głoszonej przezeń Ewangelii (w. 3-5).