Wypływające spod lodowca Wandżjach obfite w wodę strumienie dają początek rzece Sel-su. Liczne głębokie potoki spływają również latem lodowymi korytami po powierzchni lodowca.
Wymiary Długość lodowca (wraz z rodzącymi go polami firnowymi) obliczano pierwotnie na ok. 77 km. Późniejsze pomiary radzieckie ustaliły jego długość na 71,5 km, a powierzchnię na 907 km². Pomiary glacjologiczne zrealizowane w czasie trwania Międzynarodowego Roku Geofizycznego (1957–1958) wykazały, że lodowiec ma długość 71 km i powierzchnię wraz z dopływami 910 km². Jego miąższość sięgała wówczas 550 m, a jęzor lodowca kończył się na wysokości 3012 m n.p.m.. Obecnie ma około 70 km długości i powierzchnię ponad 900 km². Szerokość jęzora lodowca wynosi od 1500 do 3100 m. Stwierdzono, że w części środkowej masy lodu mogą się poruszać z prędkością do 67 cm na dobę.
Historia badań lodowca Nazwę lodowcowi nadał pierwszy jego odkrywca – przyjaciel Fedczenki, rosyjski entomolog i podróżnik, Wasilij Oszanin, który w 1878 r. kierował wyprawą w ten rejon Pamiru. Spenetrował on jednak tylko otoczenie czoła lodowca, a jego długość ocenił na ok. 20 km. Następna wyprawa w ten rejon, pod kierownictwem topografa N. I. Kosynienki, wyruszyła dopiero w 1909 r.