Dzieła Pozostawił po sobie liczne poematy dworskie w nurcie wisznuizmu. Tworzył utwory w kilku północnoindyjskich w językach. Tytuły utworów Dadu Dajala: Harde Bani (Harade vāni, Dadu Vani) (główne dzieło, 5000 wersów) Sabad kau ang Angabandhu
Nauki odrzucał kult wizerunków (zgodnie z naukami islamu) wykazywał jedność braminizmu i islamu, jak również jedność pomiędzy sektami Brahmę, Wisznu i Śiwę uważał tylko za starożytnych świętych, a nie bogów uznawał istnienie Jedyności – wszechprzenikającej Najwyższej Rzeczywistości (najwyższej tattwy, Absolutu) nazwanej Rzeczywistością Hariego nauczał drogi duchowej jednoczenia atmana z ta Jedynością że Mantra Om to widzialny skutek kreacji dokonanej przez Absolut używał takich pojęć jak: trzy guny,pięć żywiołów, stan sahadźa, atman, brahman, anu, iśk (iszq) podkreślał ważność i moc przemieniającą wewnętrznych doświadczeń mistycznych propagował monistyczną wedantę kult Ramy jako imienia dla Najwyższego krytykował system kastowy i korupcję kapłanów hinduistycznych
Znani uczniowie Tradycja podaje, że miał 152 bliskich uczniów, w tym: Sundaras (Sundardasa) (1596–1689?) – propagator sahadźy, autor dzieła Sundarwilasa Radźdźab (Rajjab) – poeta Bakhana