Po wprowadzeniu stopni generalskich 4 czerwca tego roku otrzymał stopień generała majora.

22 października 1941 w rejonie Biełgorodu dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich w Połtawie, Włodzimierzu Wołyńskim i od kwietnia 1942 w Hammelburgu w Bawarii. Tam podjął kolaborację z Niemcami. Wstąpił do Rosyjskiej Robotniczej Partii Ludowej, wchodząc w skład jej kierownictwa i zostając szefem oddziału wywiadowczego. Od kwietnia 1943 w stopniu generała majora ROA był oficerem Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej przy sztabie niemieckiej 16 Armii walczącej pod Leningradem. Zajmował się werbunkiem byłych żołnierzy Armii Czerwonej do Wehrmachtu.

Po zabiciu niemieckich oficerów i dezercji żołnierzy z dwóch Ostbatalionów w połowie października 1943, obawiając się powrotu do obozu jenieckiego, zbiegł do partyzantów. Pod koniec listopada tego roku został przekazany funkcjonariuszom radzieckiego Smierszu, którzy przetransportowali go do Moskwy. Po zakończeniu wojny po procesie został 19 kwietnia 1950 skazany za zdradę na karę śmierci przez rozstrzelanie, wykonaną jeszcze tego samego dnia.

W opinii Prokuratury Wojskowej Federacji Rosyjskiej został osądzony prawidłowo i nie podlega rehabilitacji.

Przypisy

Bibliografia Siergiej G. Czujew, Спецслужбы Третьего Рейха, t.