bpa Karola Józefa Fischera. Dzwony zostały poświęcone przez bpa Karola Fischera 6 września 1925 r.
W 1944 r. kościół wraz z plebanią został podpalony przez Niemców z oddziału kpt. Kindermanna w czasie akcji zniszczenia miasta – spłonął dach i wyposażenie wnętrza, zawaliło się sklepienie. Po II wojnie światowej bezskutecznie starano się o pozwolenie na budowę nowej świątyni, pojawiła się także koncepcja rozbudowy fary o dwie boczne nawy – nie uzyskano jednak zgody władz konserwatorskich, ze względu na zabytkowy charakter budowli. W 1946 r. rozpoczęto odbudowę kościoła. Projekt zakładał przywrócenie budowli dawnego, gotyckiego charakteru i usunięcie tynku, który pokrywał ściany świątyni od zewnątrz. Pracami kierowali K. Platowski, L. Dąbrowski i J. Baruta. Nawa otrzymała nowy, żelbetonowy strop, a nad prezbiterium wykonano prowizoryczne sklepienie ostrołukowe. Pierwszą mszę po wojnie odprawiono 8 grudnia 1949 r. Do tego czasu funkcję kościoła parafialnego spełniał kościół św. Stanisława.
W 1956 r. miały miejsce prace przy prezbiterium – zabezpieczono spękane ściany i zwieńczono je gzymsem, a skarpy wzmocniono betonowymi ławami. Ponadto na podstawie zdjęć i archiwalnych dokumentów, pod kierownictwem Józefa Baruta, zrekonstruowano sklepienie.