János Kevey (ur. 28 lutego 1907 w Kevevárze, zm. 11 kwietnia 1991) – węgierski szermierz i trener szermierki, m.in. reprezentacji Polski szablistów (1947–1958).
Życiorys Jego rodzice byli Niemcami, pierwotnie nosił nazwisko Richter. W młodości studiował prawo. W 1930 został drużynowym akademickim mistrzem świata w szabli. Był absolwentem Wojskowego Instytutu Kształcenia Nauczycieli Szermierki i Gimnastyki w Wiener-Neustadt (1930) i Akademii Wojskowej Cesarzowej Ludwiki (1933). W 1935 opuścił armię i w tym samym roku otrzymał tytuł profesora szermierki w Węgierskiej Królewskiej Szkole Sportu Wojskowego i Szermierki w Budapeszcie, następnie pracował jako fechtmistrz, w tym w 1938 w Polsce, w 1939 odznaczono go Orderem Polonia Restituta. Od 1939 ponownie służył w armii węgierskiej. W 1940 został mistrzem Węgier w szpadzie. Pozostał w wojsku także po II wojnie światowej, przejściowo aresztowany po 1945, ostatecznie oczyszczony z zarzutów o kolaborację, dosłużył stopnia majora.