Lasery polarytonowe Lasery polarytonowe stanowią zupełnie nową koncepcję emiterów koherentnego światła. W klasycznym laserze półprzewodnikowym mechanizmem wzmocnienia jest emisja wymuszona, która prowadzi do uporządkowania układu fotonów. W laserze polarytonowym mamy do czynienia z polarytonami ekscytonowymi, quasi-cząstkami, które są kombinacją stanów fotonowych i ekscytonowych. Takie cząstki mają charakter bozonowy. W przypadku ich kondensacji, cały system elektronowo-fotonowy staje się koherentny i możliwa jest emisja światła o charakterze laserowym, bez inwersji obsadzeń. Azotek galu jest materiałem szczególnie dobrze predestynowanym do wytworzenia na nim takich emiterów, między innymi ze względu na wysoką energię wiązania ekscytonów. Pierwszy, pompowany optycznie, laser polarytonowy na azotku galu został zademonstrowany przez grupę z Politechniki Federalnej w Lozannie i Uniwersytetu w Southhampton w Wielkiej BrytaniiS. Christopoulos, G. Baldassarri Hoger von Hogersthal, A. J. D. Grundy, P. G. Lagoudakis, A.V. Kavokin, and J. J. Baumberg, G. Christmann, R. Butté, E. Feltin, J.-F. Carlin, and N. Grandjean Room-Temperature Polariton Lasing in Semiconductor Microcavities, Phys. Rev. Lett. 98, 126405 (2007).
Niebieski laser w Europie