Świątynia zajmuje najważniejsze miejsce w mieście – szczyt naturalnego wzgórza. Takie usytuowanie sprawia, iż budowla wydaje się być znacznie wyższa niż jest w rzeczywistości. Z jej szczytu rozpościera się widok na Ocean Spokojny i przybrzeżne wyspy. Fasada świątyni zwrócona była w stronę oceanu. Do dziś z tej strony widoczne są nisze i pozostałości kolumn.
Plac Pielgrzymów Plac Pielgrzymów jest płaską czworokątną powierzchnią o długości 550 m i szerokości 65 m. Znajduje się w dolnej części Świątyni Słońca. W centralnej części placu widoczne są pozostałości kolumn wykonanych z cegieł adobe. Podtrzymywały one niegdyś sklepienie chroniące pielgrzymów przed światłem słonecznym. W północnej części placu znajdowały się pomieszczenia, w których przechowywano ofiary dla bóstw oraz zbiorniki wody.
Plac został wytyczony przez Inków w celu kontrolowania ruchu pielgrzymów podążających w kierunku świątyni. Do świątyni wpuszczani byli jedynie ci pielgrzymi, którzy odbyli wcześniej post na placu. Według hiszpańskich kronik, aby wejść na pierwszy taras świątyni trzeba było pościć przez tydzień, na drugi – przez miesiąc, zaś na najwyższy poziom wpuszczani byli jedynie pielgrzymi, którzy odbyli roczny post na placu.