Obaj byli przyjaciółmi Antoniusza, ale znieważeni przez Kleopatrę, ponieważ najbardziej sprzeciwiali się jej udziałowi w wyprawie wojennej, uciekli od niej i przybyli do Augusta, donosząc mu także o testamencie Antoniusza, który był im znanyPlutarch, Żywoty sławnych mężów, Antoniusz, rozdz. 58. Titius następnie brał czynny udział w wojnie przeciwko AntoniuszowiKasjusz Dion, Historia rzymska, ks. L, rozdz. 13, 5.
W maju 31 p.n.e. był konsulem dodatkowym (consul suffectus). Będąc znienawidzonym za zabójstwo Sekstusa Pompejusza, został przez publiczność przepędzony obelgami z własnych igrzysk, które urządził w teatrze ojca swej ofiary (teatrze Pompejusza)Wellejusz Paterkulus, Historia rzymska, ks. II, rozdz. 79. Uczestniczył także w tym roku w bitwie pod Akcjum.
Namiestnik Syrii Następnie był, prawdopodobnie od około 13/12 do 10/9 p.n.e., legatem Syrii, zastępując na tym stanowisku zapewne Marka Agrypę. Za jego urzędowania król Partów Fraates IV tak zabiegał o przyjaźń cesarza, że wezwał Titiusa na konferencję i dał mu jako zakładników czterech swoich prawowitych synów, ich dwie żony oraz czworo ich dzieci. Uczynił to także z obawy, by synowie go nie zgładzili. Zostali więc oni wysłani do RzymuStrabon, Geographica, ks. XVI, rozdz.