Szkolnictwo ewangelickie w Polsce - sieć szkół prowadzonych przez ewangelickie zgromadzenia zakonne, diecezje lub parafie, bądź – na mocy porozumienia z władzami kościelnymi – przez różne stowarzyszenia, fundacje lub osoby prywatne.
Historia Aż do II wojny światowej szkoły ewangelickie powszechnie funkcjonowały na ziemiach polskich. Przykładem są warszawskie gimnazja ewangelickie: męskie im. Mikołaja Reja i żeńskie im. Anny Wazówny, które stały się wręcz wizytówką polskiego ewangelicyzmu. Było to szkoły utrzymywane przez poszczególne parafie ewangelickie, przy wsparciu finansowym państwa.
Po ostatniej wojnie, gdy państwo przejęło oświatę, prowadzenie szkół ewangelickich przestało być możliwe. Możliwości takie zaistniały ponownie po 1989 r., ale do stanu przedwojennego nie dało się powrócić, gdyż parafiom ewangelickim zabrano po 1945 r. nie tylko szkoły, ale i inne nieruchomości, które stanowiły źródło utrzymania tych szkół, jak i licznych zakładów charytatywnych. Zwrot mienia kościelnego przewidziany ustawami kościelnymi z 1994 r., dotyczył tylko niewielkiej części dawnego mienia parafialnego, i trwał długo.