Jeszcze inaczej jest to przedstawiane (lub było) np. w etatach amerykańskich czy brytyjskich – stosowano tam moduły organizacyjno-etatowe zbliżone do polskich z okresu międzywojennego, ale wyliczenie stanowisk i sprzętu – w sposób zbliżony do polskich powojennych.
Opracowanie projektu etatu wymagało od ich autorów dużej wiedzy interdyscyplinarnej z dziedziny nauk wojennych. Oprócz wiedzy z zagadnień związanych z taktyką danego rodzaju broni, autor etatu powinien posiadać wiedzę o organizacji dowodzenia, łączności oraz całokształcie zabezpieczenia logistycznego (tyłowego) – często zagadnień specyficznych dla danego rodzaju jednostki. Projekty etatów poddawane były gruntownej analizie. Autorzy lub zespoły autorskie w ramach uzasadniania takich czy innych rozwiązań organizacyjno-etatowych pisali tzw. referaty. Było to o tyle ważne, że opracowane etaty rzutowały na sprawność organizacyjną w skali całego wojska. Błędy popełnione przy budowie etatu mogły mieć katastrofalne skutki w postaci niewydolności systemu dowodzenia i łączności, oraz systemów logistycznych itp.