Fororak (Phorusrhacos) – rodzaj wielkich, wymarłych nielotnych ptaków z rodziny Phorusrhacidae, występujących w miocenie na terenie Patagonii, 20–14 milionów lat temu. Obejmuje jeden gatunek – Phorusrhacos longissimus.
Budowa i biologia thumb|left|Czaszka Phorusrhacos longissimus Grzbiet fororaka znajdował się około 140 cm nad ziemią, natomiast głowę mógł unosić na wysokość 250 cm. Ważył około 130 kg.
Ptaki te miały ogromne dzioby (zajmujące ponad 50% powierzchni czaszki). Podobnie jak u wszystkich lub niemal wszystkich Phorusrhacidae, skarlałe skrzydła uniemożliwiały fororakowi latanie. Analizy biomechaniczne blisko spokrewnionego z fororakiem ptaka – jednak o znacznie większej masie, wynoszącej ok. 350 kg – sugerują, że mógł on bardzo szybko biegać, z prędkością dochodzącą do nawet 50 km/h. Fororaki były prawdopodobnie dominującymi drapieżnikami w swoich ekosystemach.
Systematyka Phorusrhacos longissimus został opisany w 1887 roku przez Florentina Ameghino, który wówczas niekompletną żuchwę fororaka zinterpretował jako należącą do bezzębnego ssaka. W 1889 roku Ameghino zmienił nazwę rodzajową na Phororhacos, co zaakceptowała większość późniejszych autorów.