Został pierwszym sekretarzem Koła Architektów przy Stowarzyszeniu Techników w Poznaniu. W 1921 r. został prezesem Stowarzyszenia Techników Polskich w Poznaniu.
Był zaangażowany w działania narodowego ruchu robotniczego. Od 1921 r. był członkiem NPR, a w latach 1923–1925 prezesem Zarządu Wojewódzkiego NPR na Wielkopolskę. W 1923 r. został członkiem Rady Naczelnej. W czasie przewrotu majowego 1926 r. poparł Piłsudskiego i znalazł się w grupie, która utworzyła prorządowy odłam NPR-Lewica. Z ramienia NPR w latach 1921–1928 i 1932–1936 był członkiem rady miejskiej Poznania. Od 1922 r. był członkiem Rady Starostwa Krajowego.
W 1940 r. został aresztowany a następnie przesiedlony do Krakowa, gdzie zmarł 9 czerwca 1942 r. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.
7 czerwca 1910 r. ożenił się z Marią Wiewiórowską (ur. 1887), z którą miał czterech synów: Tadeusza (1911–1928), Ludwika (ur. 1914), Andrzeja Kazimierza (ur. 1918) i Janusza Mariana (1921–2005), architekta..
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi – 13 lipca 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”.