Formalnie obóz powstał 11 czerwca 1940, a jego powołanie związane było z napływającą falą jeńców francuskich po ataku Niemiec na Francję 10 maja 1940, której założone wcześniej stalagi (28 sierpnia 1939) i (6 grudnia 1939) nie były w stanie pomieścić.
Od maja – czerwca 1941 do obozu zaczęli przybywać jeńcy jugosłowiańscy i brytyjscy. Od września 1941 zaczęto osadzać w obozie jeńców radzieckich, początkowo relokowanych ze . W październiku 1943 do obozu przybyli jeńcy włoscy w liczbie 14 578 (po wycofaniu się Włoch z koalicji hitlerowskiej), zaś po inwazji aliantów w Normandii umieszczani byli tu również jeńcy amerykańscy, kanadyjscy i brytyjscy. We wrześniu 1944 w obozie uwięziono na krótko kilkuset powstańców warszawskich, w tym m.in. majora Narcyza Łopianowskiego. 17 września 1944 do stalagu trafił amerykański komandos Joseph Beyrle, który w styczniu 1945 dokonał ucieczki i następnie brał udział w jego wyzwalaniu. 30 stycznia 1945 Niemcy rozpoczęli ewakuację obozu. Został on wyzwolony przez oddziały 5 Armii Uderzeniowej 1 Frontu Białoruskiego następnego dnia – 31 stycznia. Ostatnim komendantem obozu był pułkownik Szekely de Boda.