Historia Pierwsze trakty wytyczono, według chińskiego modelu, już w okresie Asuka (538–710) w ramach systemu Gokishichidō („Pięć Prowincji Wewnętrznych Kinai i Siedem Regionów Zewnętrznych”). Punktem odniesienia były kolejno stolice: Asuka-kyō, Heijō-kyō i Heian-kyō. Celem przedsięwzięcia było umożliwienie efektywnej administracji i promowanie handlu. Nazwy tych dróg były tożsame z nazwami prowincji zewnętrznych. Jednostki te nie przetrwały jako struktury administracyjne w późniejszych stuleciach, ale pozostawały ważnymi jednostkami geograficznymi aż do XIX wieku. Podobnie stało się z traktami, które straciły stopniowo znaczenie, ale nabrały nowego, istotnego znaczenia na początku XVII wieku, w okresie Edo. Nakazem sioguna Ieyasu Tokugawy utworzono system gościńców i wypoczynkowych stacji pocztowych. Pierwszym i jednym z najważniejszych stał się szlak Tōkaidō utworzony w 1601 roku. Łączył on, biegnąc wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, dwa najważniejsza centra polityczne, gospodarcze i kulturalne: Edo i Kioto.