Okres ten charakteryzował się przyspieszeniem wymiany towarowej.
Budowa formułki Cechą charakterystyczną powództw opartych na dobrej wierze było umieszczenie w formułce części zwanej demonstratio (zwięzły opis stanu faktycznego), która poprzedzała intentio incerta. intentio W intentio formułki pretor umieszczał polecenie działania ex fide bona (wedle zasad dobrej wiary), np.:
exceptio W formułkach, sporządzanych dla tego rodzaju powództw, pretor nie umieszczał również ewentualnego zarzutu podstępu (exceptio doli). Sędzia miał obowiązek każdorazowo uwolnić pozwanego od odpowiedzialności, o ile w trakcie postępowania wykazał on, że padł ofiarą podstępu ze strony powoda (dolus praeteritus), albo też że robienie przezeń użytku z powództwa jest sprzeczne z zasadami słuszności (dolus praesens). Wynikało to z założenia, że działanie podstępne jest zaprzeczeniem dobrej wiaryDigesta 17,2,3,3: Paulus w księdze jedenastej komentarza do edyktu: (...) ponieważ dobra wiara przeciwna jest oszustwu i podstępowi.D. 17,2,3,3: Paulus libro trigesimo secundo ad edictum: (...) quia fides bona contraria est fraudi et dolo(tłumaczenie: Władysław Rozwadowski). condemnatio Sporządzając formułkę, pretor nie określał kwoty zasądzenia, jak w powództwach ścisłego prawa.