Po obu stronach Wisłoka zbudowano grody. 1018 Bolesław Chrobry przyłącza na powrót tereny do Polski. Przed rokiem 1105 biskupstwu lubuskiemu podlegało najdalej wysunięte na wschód Krosno nad Wisłokiem, którego nie zdołali podbić Rusini. do 1221 – tereny te należały do księcia krakowsko-sandomierskiego Leszka Białego. 1238 – przybycie franciszkanów do Krosna. 1241 – najazd Tatarów (I najazd mongolski na Polskę), który prawdopodobnie ominął Krosno. 1259 – podczas drugiego najazdu Tatarów spalenie klasztoru i kościoła na Zawodziu(według prowincjała czesko-polskiego ks. Adama Goski (1612-1615), i ks. prof. Bolesława Kumora). 1282 – wzmianka w dokumencie wystawionym dla biskupstwa lubuskiego o Krośnie – jednym z 34 miast posiadłości księcia krakowskiego Leszka Czarnego. 1259–1260, 1287–1288 – najazdy Tatarów ord Chana Kubilaja (1216-1294) – wnuka Czyngis-chana. Ok. 1300 – budowa świątyni franciszkańskiej w Krośnie (obecnie prezbiterium), którą rozbudował w latach 1438–1440 gwardian Jan z Dukli. 1340 – w wyniku przyłączenia Rusi Czerwonej przez Kazimierza Wielkiego Krosno wcielono do Korony Królestwa Polskiego. 1341 – Krosno liczy ok. 5 tys. mieszkańców, jak podaje K.