10 października pod Nowogrodem Wołyńskim został ciężko ranny w kręgosłup i płuca.

Zmarł z ran 10 listopada 1920 w szpitalu garnizonowym w ZamościuNekrolog Czas 1920 nr 279 z 24 listopada s. 3. Pochowany w Zamościu, a 24 marca 1922 roku po nabożeństwie w kościele garnizonowym św. Piotra i Pawła odbył się pogrzeb na cmentarzu Rakowickim w KrakowieNekrolog Czas 1922 nr 69 z 24 marca s. 3 (kwatera PAS 8-płd-po prawej Wildta).

27 kwietnia 1921 „w uznaniu nadzwyczajnych zasług dla dobra Ojczyzny położonych i okupionych śmiercią wskutek ran odniesionych na froncie” został pośmiertnie mianowany z dniem 15 marca 1921 podporucznikiem w piechocie.

27 sierpnia 1921 sprostowano, że plut. Roman Eminowicz został mianowany podporucznikiem z dniem 10 listopada 1920. mały|Grób Romana Eminowicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3736 (1921) Krzyż Walecznych (za akcję wypadową w oko­licy Zwiahla, podczas której został ciężko ranny) Medal Niepodległości (pośmiertnie, 16 marca 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Gwiazda Przemy­śla Krzyż za Wilno Źródło:.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Basileus.