W połowie 1981 roku przeniosła się do Poznania, gdzie pracowała w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej, następnie jako konsultantka literacka w kabarecie „Tey” Od 1987 r. ponownie jako nauczycielka języka polskiego w szkołach podstawowych i średnich. Założyła rodzinę, jej mężem jest Eugeniusz Tomsia (Toman), pilot, dziennikarz, redaktor książek literackich, autor autobiograficznej prozy o dęblińskiej Szkole Orląt Podniebni żołnierze.
Publikowała w pismach literackich: „Czas Kultury”, „W drodze”, paryska „Kultura”, „Arkusz”, „Zeszyty Literackie”, „Topos”, „Gazeta Malarzy i Poetów”, „Tygiel Kultury”, „Wyspa”, „Akcent”, „Panorama wielkopolskiej kultury”, „Arttak”, „Fraza”, w albumach: Jocz. In memoriam, (Paryż 2013) i Homo homini res sacra wydanym na 40-lecie paryskiego Centrum Dialogu (2016). Jej książki poetyckie ukazały się w tłumaczeniu na j. niemiecki: Konik z Polski – Ein Pferdchen aus Polen (1992); Wieczna rzeka – Der ewige Fluss (1996) oraz na j. niemiecki i francuski Schöner – Piękniejsze – C'est plus beau (2000). Wydała prozę dokumentalizowaną o deportacjach z ziemi nowogródzkiej Dom utracony, dom ocalony (2009) o zsyłce rodziny matki na Syberię.