Przez szereg lat stał za licznymi inicjatywami na rzecz rozwoju gospodarczego i kulturalnego Włocławka. Z jego inicjatywy powstało w 1897 Włocławskie Towarzystwo Wzajemnego Kredytu. Pełnił funkcję prezesa towarzystwa od jego powołania do 1921. W czasie niemieckiej okupacji miasta podczas I wojny światowej wykorzystał to do udzielania miastu dużych pożyczek. Następnie do 1925 był prezesem Rady Banku Kujawskiego S.A., w które to przekształcono Włocławskie Towarzystwo Wzajemnego Kredytu.
Przyczynił się do utworzenia w 1900 Włocławskiej Szkoły Handlowej (późniejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku), kierował akcją gromadzenia środków na budowę gmachu szkoły, w znacznej części ufundował bursę szkolną przy ulicy Botanicznej. Potem prezesował Radzie Opiekuńczej Włocławskiej Szkoły Handlowej.
Rozwijał też działalność charytatywną. Był jednym ze współzałożycieli i honorowym członkiem Włocławskiego Towarzystwa Wspomagania Biednych. W 1905 założył Ewangelicki Dom Miłosierdzia, działający przy Kościele ewangelicko-augsburskim.