Gabriel Tęczyński, z Morawicy herbu Topór, (ur. ok. 1430, zm. 27 października 1497 w bitwie pod Koźminem) – polski szlachcic, rycerz, dziedzic m.in. Kraśnika, Końskowoli, właściciel ziemski.
Pochodzenie Był najmłodszym synem kasztelana krakowskiego, bieckiego i wojnickiego Jana (zm. 1470) i Barbary Lanckorońskiej z Brzezia h. Zadora.
Miał sześciu braci i trzy siostry. Jego bratem był m.in.: Andrzej Tęczyński (zm. 1503) - kasztelan małogoski, sadecki, wojnicki; Zbigniew Tęczyński (zm. 1498) - starosta malborski i lwowski; Stanisław Tęczyński (zm. 1487) - podkomorzy chełmski(1468) i wojewoda bełski; ks. Sędziwój Tęczyński (zm. 1479) – sekretarz królewski i rektor UJ; Mikołaj Tęczyński - wojewoda ruski i bełski. Żonaty z Anną z Konińskiej Woli, która wniosła mu w wianie klucz końskowolski, miał z nią siedmioro dzieci. Miał trzech synów: Jana, Stanisława, i Andrzeja Tęczyńskiego - dziedzica Końskowoli, dla której uzyskał prawa miejskie w 1532 r., oraz cztery córki: Helenę, Barbarę, Beatę i Annę.